Competitie
Alle teams
Nieuws
Vereniging
Agenda
Fotos & Videos
Sponsors
Gastenboek
Contact

Teaminfo

Spaarnestad goes Korea - 2

Geplaatst op:
30 september 2016
Door:
De Webmaster
Categorie:
Algemeen

Een blog over de reis van de zitvolleyballers naar een internationaal toernooi in Korea.

Deel 2. All on board.

Nog geen uur geleden stonden we nog met twee benen in de beschaving. Blij dat het ons toch gelukt is om alternatief vervoer te vinden en klaar om op te beginnen met onze reis naar Azie. Haren gekamd, deodorant onder de oksels en een schone zakdoek in de broekzak.

Maar wanneer we instappen snijdt een warme walm onze adem af. We kijken elkaar lachend maar toch ook verontrust aan; moeten we in deze chaos onze plekken vinden? Is dit die comfortable reis naar Xiamen die we zogenaamd geboekt hebben? Op de stoelen staan grote rieten kooien waarin kippen met teveel zijn ingepakt, kleine geitjes rukken mekkerend aan de touwen waarmee ze aan de stoelpoten zijn vastgebonden. Onze stoelen? Nee, we moeten gelukkig nog verder.

We wurmen ons langs twee reuzen van mannen met wilde baarden die van kop tot teen zijn gewikkeld in vuilwitte doeken. Ze staan over en weer in het gangpad en wisselen woorden in een onbekende taal waardoor je niet weet of ze de resultaten van de lokale eredivisie aan het bespreken zijn of dat ze op het punt staan elkaar te fileren. Gelukkig zien we geen traditionele kromzwaarden aan hun gespen hangen. Ingeleverd bij de bagage check?

Loerend naar een uitgang waardoor we indien nodig onze pasgewassen roze huid kunnen redden schuiven we door naar achteren.

De "restatauratie" met "volop overheerlijke lokale gerechten" blijkt een kar met een grote ketel zijn waarin een stevig soort soep klotst. De "kok" klust tijdens de reis waarschijnlijk bij als "hoofd onderhoud " want er staat een donkere laag podde in zijn nek, ongetwijfeld veroorzaakt door het verwijderen van zweet met een poetsdoek.

Een dikke moeder krijst naar een van haar kinderen waarbij de klappen die ze in haar gedachten had grotendeels in de lucht belanden omdat junior in casu waarschijnlijk vaker met dit bijltje heeft gehakt en watervlug maakt dat ie weg komt. Hij kijkt zijn moeder net iets te triomfantelijk aan die daardoor nog bozer wordt en wippend uit haar stoel probeert te komen om deze gotspe met vlakke hand meervoudig te bestraffen. Er verschijnt een paniekerige blik in de ogen van junior. Dit kalmeert zijn moeder dusdanig dat ze haar pogingen om uit de stoel te komen staakt. In plaats daarvan begint ze luid te sissen tegen een man die in de overgebleven ruimte naast haar net een kretek sigaret heeft aangestoken.

Met ingehouden buiken om zo min mogelijk contact te maken met deze veelvoud van culturen bereiken we onze plaatsen. Met handen en voeten proberen we de mensen op onze stoelen duidelijk te maken dat er kennelijk een fout is gemaakt bij het reisburo en of ze zo vriendelijk willen zijn om hun plaatsbewijs te tonen. We worden totaal genegeerd.

Zo avontuurlijk had het kunnen zijn. Helaas zijn we niet omgeboekt naar de Transiberie Express maar vliegen we met China Eastern. Hopelijk zit het vliegtuig ter compensatie vol met oosterse vrienden die het vooroordeel praktiseren dat rochelen, boeren, winden en zweetsokken tekenen zijn van respect en kameraadschap. Wat een kans om wat cultuur op te snuiven.

Lees alle delen van dit verslag:
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6